Değişim

İnsan, aşabileceği zorlukları düşündüğü zaman aslında zinde olduğunu anlıyor. Peki ya sevgisini yaşayabilecek ya da yaşatabilecek zindelikte mi ? Çünkü maneviyat; bir insanı her zaman en fazla yoran kavramdır. Acıların, mutlulukların, aşkların, ihanetlerin, pişmanlıkların ve inancın bir arada olduğu yeğane şeydir.

Yıllar önceydi, tam bu duygularımı yani maneviyatımı yitirmiştim sanki. Hayatımı hiç düşünmüyordum mesela ya da düzelmek istemiyordum hatta düzelmek için çabalamıyordum bile. Bir gün her şey değişti çünkü tüm zorluklara katlanmaya hazır olabileceğim biriydi karşımdaki. Ancak, sadece dört yıl içindi bu düzelmeler. Kaynayan suyun buharı ya da yanan sigaramın dumanı gibi önümdeki uçsuz bucaksız yaşam içinde kayboldu her şey. Ama hiçbir şey bitmemişti çok değil bir yıl sonra yine durmalıydı bu dengesiz yaşam. Başka bir kalp içindi bu sefer, ancak onu da tutamadım elinde. Hatta sonuncusu için çok ta çabalamıştım halbuki, bitecekti onunla her şey huzur dolacaktı her yana, manolyalar açacaktı yüreğimde, ama olmadı.

Sonra fark ettim ki aslında gereksizdi bu çabalar. Onlar için değişmeye çalışmak anlamsızdı. Olması gerekense onların bu şekilde kabullenebilmesiydi. Oysa kabullenmek için cesaretleri hiç olmamış belki de hiç olamamıştı.

14.01.2011